O'nur'u saran başörtüsü

Sarı bir başörtüsü var, saçlarını kapatan
Çatal iğne ile tutturduğu
Bin yıllık bir çınar ağacı gibi
Yıllara meydan okurken
Yırtılan eteğiyle, gizlediği bedenini
Süsleyen…


Gözlerinde hüzün, keder
Unutulmuşluğun verdiği acı
Hatırlanmanın onuru kaplamış, yüzünü
Sel gibi gözlerinde coşmakta gözyaşları
Bir şey yapamaz hale gelmiş elleri,
Arasında sarı başörtülü kafası
Yağmurda ıslanan kedi yavruları gibi
Küçülen…


Gözlerinden bedenine boşalan yaşlar
Sularken kuruyan, çatlayan dudaklarını
Kapatmış ağlayan gözlerini kara kaşları.
Kimse görmesin diye ağladığını,
Gözlerine bir perde gibi çekmiş ellerini
Kimse bilmedi mi yaşadıklarını, kimse hatırlamadı mı?
Gelen hiç kimse sormadı mı, seni, yalnızlığını?
Seni, yalnızlıkla yalnız bırakanları?
Hayat tükenirken…


Düşkünlükler aleminin onurlu kraliçesi
Sen ağlama yorma gözbebeklerini,
Kimse hatırlamadı diye küçültme yorgun bedenini
Geldik işte, unutmadık!
Ne seni ne de senin gibileri
Kurumuş dudaklarını sulama gözyaşlarınla
Biz her şeyi getirdik ayağına, üzülme!
Çorak bir toprağı anımsatan
Nadaslara terkedilmiş tenine aldırma
Sen bizim, bizi biz yapan nedenlerimizdensin
Yüceltildikçe, yücelten…

Gitme

Dertsiz başıma dert arıyorum aslında
Yolsuz yordamsız yolculuk
Ne yolcusu var benden başka
Ne de gideceği bir yer
Bir çare arıyorum yalnızlıma
Bir son ya da bir başlangıç
Uzaklara inat...

Yolculuklar hayatının
Sensizlik durağında, sensiz
Biçare nefes almaya çalışan
Bir hayvanım, sensizken
Aşksızken
İnsan olmayı özledim sende
Seninle,
Duygusuz bir mahlukat vücudum
İşe yaramaz bir et yığını...

Gözlerim doğu'da, doğarsın diye
Hayatımı 3 yöne adadım,
Batı'yı sildim yönümden, arkamdan
Yüzüme vursun sıcaklığın ama bitmesin
Sonu olmasın, bırakıp gitme, batma
Doğ karşımdan, gel yanıma
Tepemde ol, sağa git sola git
Ama batma, kaybolma, gitme.

Huzuru arıyorum.

Huzuru arıyorum...
Mutsuzluğumun başkentinde
Belki zor bir uğraş benim ki
Farkındayım...
Gerçekler içinde düşlerimle kalakaldım
Rüyalarımda hayaller görür oldu kalbim
Bir umudu umut etmeyi
Umut eder oldum...
Bir umutsuzluk ki bende ki
Her daim huzursuz eden beni…


Huzuru arıyorum,
En kalabalıklarında yalnız olmayı arzuladığım
Sensizliğimin başkentinde
Bir köşesine saklanamadığım koca şehirde
Bir sana uzak dururken evrenin merkezinde
Bir sana özlem duymak acıtırken
Bir sana aşık olmak kadar sarsan
Bir seni sevmek kadar mutlu eden
Bir seni bir bilmekten başka bir şey
Bilmezken...


Huzuru arıyorum, belki de...
Huzura bir yolculuk bu anlattıklarım
Peki huzur ne? ya da nerede?
Kelimeler düğümlenirken boğazımda
Suskunluğuma karışıyor göz yaşlarım
Hıçkıramıyorum, ağlarken sırf suskun olmak için
Bir şeylere ya da birilerine isyan etmek
Ya da bir şeyleri suçlamak
O kadar kolay ki sen yokken...



Huzuru arıyorum,
Huzur sana yakınken çok yakınımdaydı
Hatırlıyorum
Bir o zaman hissetmiştim varlığını
Bir o zaman rahat uyumuştum,
Sen kolarımda gözlerime bakarken
Ve şimdi özlerken gözlerini
Ve gözlerine hasret gözlerime bakarken
İşte o zaman anlıyorum ne kadar sevdiğimi...

Kerim'le Kerime

Allah aldı uykumu
Dost dediklerim
Zikti götümü
Şeytan geldi
Arattı nefsimi
Akıl verelim dedik
Bedavaya yediler fikrimi
Rahat oturayım diye
Kestirdim zikimi
Kimse görmez
Benim alın terimi
Timse tanımazdı
Evsiz yurtsuz Kerim'i...

Doğduğumdan beri
Gözleri yaş doluyum
Ben insanlığın
Her gün çiğnenen yoluyum
Sümbül sokak
69 noluyum
Ben delikanlı Kerim,
Namuslu Kerime orospusuyum...

Korkuyorum Anne

Korkuyorum anne!
Bir sabah uyandığımda
Kahvaltı yapamamaktan
Bir gece uyuyamamaktan
Uyanıp da su içememekten
Korkuyorum anne
Okul yoluna çıktığımda
Güneş geçmesin diye başıma
Şemsiye vermenden korkuyorum
Korkuyorum anne
Soğutuculu ayakkabı giymekten
Her mevsimin yaz olmasından
Korkuyorum anne
İşediğim denizin, suyunu içmek zorunda kalmaktan
Yağmursuz havada şemsiye kullanmaktan
Kardan adam yapamamaktan korkuyorum
Anne!
Coğrafya derslerimde
Haritada göl, akarsu görememekten korkuyorum
Bir sabah uyandığım da yüzümü yıkamak için
Su bulamamaktan korkuyorum
Kendi sıçtığım bokun kokusundan ölmekten
Taş devrine dönmekten korkuyorum
Susuz bir hayatın varolmamasından
Korkuyorum anne
Sensiz yaşamaktan korkuyorum
Küresel ısınmadan korkuyorum Anne!

Ben

Bir sonun başlangıcı ya da
Başlangıcın sonuydu
İlk çığlıklarım annemden ayrılırken
Sonunu kendimin bile bilmediği
Uçsuz bucaksız dünya vadisine gelişimle
Başlayan süreç
Hazır bezler görmedik biz
Höllüklerle kuru tutuldu
Götlerimiz
En cici yatağımızdı
Beşiklerimiz
En güzel kanepelerdi
Şal döşeklerimiz...

Bir kitap okumak istedik
Yollar çıktı önümüze
Bir anaya hasret
Bir babaya özlem duyarak
Bitti upuzun yıllar
Bilinmedik bir şehirde
Bilinen tek yol var
Her şeyi yaşayarak öğrendik
Hayatı böyle sevdik
Önce denedik
Yapamadıkça düzeni anladık
Önce saçlarımız ağardı
Sonra boyumuz ufaldı
Ellerimiz ayaklarımız
Nasırdır hep bu yüzden...

Kendimiz için bir şey yapmadık
Dönen çarkın derdindeydik
Düşüncelerimiz bile olmadı
Düşünmeye vaktimiz de yoktu zaten
Başkalarının hayatlarının içinde
Kendi hayatımızın dışında kalmıştık
Herkese ayırdığımız onlarca yıl arasında
Bize kalan beş on dakikada da
Bunları yazdık ki
Kimse olmasın benim gibi bizim gibi
Diye..

Aynı Başlangıçlara Yazılmış Farklı Sonlar

Hep aynı şekilde olmasa da
Bir şekilde, aynı şekilde geldik dünyaya
Aynı şekilde, aynı yolla
Bizi dünyaya getiren insanların belki düşünceleri
Belki de yüzleri farklıydı az buçuk
Az buçuk belki delirmek üzereydiler
Belki karınlarını zor doyuruyorlardı
Boş zamanlarından birinde
Küçücük bir zevkin kurbanı olmuş,
Onların çektikleri çilelerden
Daha çoğunu çekmeye
Mahkum yada mecbur olmuştuk
Bu zaruri mecburiyetten doğan
Ölene kadar devam edecek olan
Hayatımızın geri kalanını
Bizi dünyaya getirenleri birilerine şikayet etmekle
Yada birilerinden farklı olma çabasıyla geçirecektik
Ki öylede oldu haksız mıyım?
Sen, ben, o, biz, siz, onlar
Hepimiz yapmadık mı?
Birilerinden farklı olabilmek için
Çevirmediğimiz dalavere kaldı mı?
En azından benim kalmadı
Yada kalmaması için elimden geleni yaptım desem
Yalan olmaz…
Farklı mıyım?
Bence evet
Ama sadece bu dünyadan gidişim.
Ya senin...

Çaresiz gözler

Çaresiz gözlerle baktım arkandan
Uzatamadım ellerimi tut diye
Sen beni bir başka ben olarak sevdin
Nasıl değişecek şimdi bu yazgı…
Sonuna gelinen bir yoldayım sanki
Beklide başı,
Son adımı atmaya korkuyorum
Belki ilk adımı olacak bir şeylerin
Seni bulmuşken kaybedebilecek olmak
Korkutuyor beni,
Başka hiçbir şeyden korkmuyorum
İnan ayıplanacağım biliyorum
Belki, sen bunu yapacak son kişiydin
Diyecekler…
Belki bana hak verecekler
Hiçbir şey umurumda değil
Senden başka
Hem de hiç
Sen üzülme diye
Düşünüyorum her şeyi
Herkesi, her ihtimali
Oluruna bıraktım hayatımı
Sen varırsan farkına bir şeylerin
Ki varamazsın biliyorum
Keşke varabilsen keşke bu kadar acı çekmesem
Keşke herkes gibi düşüncesiz olsam
Ama olmuyor işte
Bir uçta sen bir uçta ben
Ortada da bir kalabalık var
Kalabalığı geçtim de sana takıldım
Bir seni düşünüyorum
Her şey bir şekilde başlayacak ve bitecek
Bir tek sensin bana yardım edecek…

Sevda Çiçeği

Deli gönül feryat eder
Tutulmuş sana
Sensiz bırakma ellerimi
Kalmasın bu gönül yalnızlığıyla
Sevda denen budur
Yaşanmıştır iliklerde
Ben mecnun oldum aşkınla da
Ey Leyla’m nerdesin
Bekliyorum çöllerimde
Özlem dolu yıllarımın
Belki de son sonbaharı
Bir güzel söz söyle sende
Açsın sevda goncaları
Yıllardır zikrettiğim
Aşkı buldum gözlerinde
Baktıkça yok oluyorum
Derin dipsiz yerlerinde
Ay parçası güzel tenin
Alır bendeki beni
Bir bakarsan gözlerime
Unuturum dertlerimi
Ellerini tuttuğumda
Kalbim durmaz olur bende
Ben seni çok seviyorum
Durma haydi sende söyle...

Uzun yıllar beklediğim
Kalbimin tek sahibisin
Bir ömür seni seveceğim
Dünya alem böyle bilsin
Gözlerine bakmak için
Bir ömür beklediğimsin
Avuçlarımdaki nurla
Allah’tan tek dileğimsin
Sensiz düşmem ben yollara
Durduğum her durak sensin
Bu kalp almaz başka yolcu
Aldığım tek yolcu sensin
Koparmadan dalından
Yenilmeyen tadından
En değerli meyvemsin
Parlayan yıldızlarım
Hem güneş’im hem ay’ım
Gece sessizce açan sen "sevda çiçeğimsin"...

Ölümsüz sevdalar

yalnız gecelerim
sevdaya aç
sana muhtaç
ahh deli gönül
bu yalnızlıktan kaç
ölümlü bir yar seç
bıktım
ölümsüz sevdalardan..